NIEDOSKONAŁOŚCI ŚWIATA

Niedoskonałości świa­ta nie mogły już być przypisane bogu, który dążył do doskonałości, ale nie mógł jej osiągnąć. Minęło Pla­tońskie pojęcie konieczności narzuconej na rozum. Bóg chrześcijański nie był rzemieślnikiem, natomiast ziem­skim, rzemieślnikom, którzy aspirowali do boskości ciągnąc coraz wyżej stropy swoich katedr, przypo­minano o ich własnych ograniczeniach, gdy sklepie­nia, i jak się to często zdarzało, po prostu się waliły. Zatem w teologii chrześcijańskiej tworzenie boskie różniło się całkowicie od tworzenia ludzkiego. Boski, absolutny rodzaj tworzenia był tak niedościgły, że z upływem wieków nacisk zaczęto kłaść na ziemską aktywność twórczą, która była w zasięgu rozumu ludz­kiego. W końcu ludzie zaczęli myśleć o Bogu w ich własnych technologicznych kategoriach, jako o boskim zegarmistrzu, który ustawił zegar wszechświata.

error: Content is protected !!